Անկախությունից անկախ

Դեռ ուժը տեղն է, ոտ ու ձեռով է,

իր «հա»-ն ու «չէ»-ն էլ դեռ ինքն է անում,

կերածը ցամաք հաց ու պանիր է,

խալխի հացին էլ աչքը չի տնկում:

Նախկին ապահով ու շեն օջախից

չորս պատ ու դառը հուշ է մնացել,

զավակներն իրենց կյանքով են ապրում,

որը՝ դրսերում, որն էլ՝ դեռ պատկից:

Մեկ տրտնջում է ու մեկ խաղաղվում.

«Ճակատագիր է՝ ու՞ր պիտի փախչես»,

ցավն ատամի տակ լուռ համբերում է.

«Դուշմանին վրադ չծիծաղեցնես»:

Դուշմանն էլ, իբր բարի, կարեկից,

ձեռքերը շփում, չարախնդում է,

ձևանում անչար, կամեցող դրկից,

բայց մտքում լավ էլ գցում-բռնում է.

«Էս հալիվորը շատ չի դիմանա,

սրանը հաստատ էսօր-էգուց է,

վաղը էս չորս պատն ու մնացածը

ինձանով կանեմ, շատ չի մնացել»:

Բայց տնատիրոջ ուժը դեռ տեղն է,

չարաչք դրկիցի հույսին չի մնում,

իր զորությունը իր աղն ու հացն է,

մեջքը պահողը իր հողն ու ջուրն է:

«Կապրեմ,-ինքն իրեն դեռ հույս է տալիս,-

դուշմանի աչքն էլ թող էնտեղ դուրս գա,

ինչ էլ որ ունեմ՝ թոռներիս լինի,

պապական տուն է, կկանչի՝ կգան»:

Լիլի Մարտոյան

Մեկնաբանություններ